Schaduw

Op warme dagen ziet de wei er uit als een Spaans dorp tijdens de siesta: compleet uitgestorven. De varkens liggen her en der in de schaduw. Alleen of in een groepje, binnen of buiten in een zandkuil. Ze liggen bij voorkeur tegen iets aan: een heuvel, een stoeprandje, een soortgenoot, maakt niet uit. Sophie kiest meestal een onhandige plek uit. Ze ligt strak tegen het toegangshek op de kale tegels. Daar is inderdaad schaduw, maar comfortabel is het niet. Elke keer als ik door het hek moet, staat ze met veel misbaar en tegenzin op. “Moet dat nou??” Ja, dat moet. Ik probeer rekening met haar te houden door alle gereedschap zoveel mogelijk in één keer mee te nemen, maar dat lukt niet altijd. Ga ik even iets halen, ligt ze er prompt weer. Ik weer duwen, zij weer mopperen. Ik doe maar geen poging om haar over te halen elders heen te gaan, dat verlies ik bij voorbaat.

Terug naar Varkens